میکروبیوم انسانی در سلامت و بیماری

بدن انسان میزبان جمعیت عظیمی از میکروارگانیسم‌هاست که بیشترین تراکم آن در روده‌ی بزرگ است. این جمعیت بخشی از فیزیولوژی طبیعی محسوب می‌شود، نه آلودگی.

Human microbiome

هر ناحیه‌ی بدن فلور مخصوص خود را دارد: پوست، دهان، روده، واژن و مجاری تنفسی فوقانی هرکدام ترکیب متفاوتی دارند. خون، مایع مغزی-نخاعی، ادرار مثانه و بافت‌های عمقی در حالت طبیعی استریل‌اند.

Site-specific flora; sterile sites

دانستن اینکه کدام محل استریل است، تفسیر کشت را تعیین می‌کند: رشد استافیلوکوک اپیدرمیدیس از پوست معمولاً آلودگی است، اما همان باکتری از مایع مغزی-نخاعی بیمار شانت‌دار معنای کاملاً متفاوتی دارد.

Interpreting cultures by site

فلور طبیعی با اشغال جایگاه‌های اتصال، رقابت بر سر مواد غذایی و تولید مواد مهارکننده، از استقرار پاتوژن‌ها جلوگیری می‌کند؛ به این پدیده مقاومت در برابر کلونیزاسیون گفته می‌شود.

Colonization resistance

لاکتوباسیل‌های واژن با تولید اسید لاکتیک، pH را پایین نگه می‌دارند. کاهش آن ها به واژینوز باکتریایی می‌انجامد — که یک تغییر اکولوژیک است نه یک عفونت کلاسیک.

Vaginal lactobacilli; bacterial vaginosis

فلور روده در ساخت ویتامین K و برخی ویتامین‌های گروه B، تخمیر فیبر و آموزش سیستم ایمنی نقش دارد.

Vitamin synthesis, immune education

آنتی‌بیوتیک وسیع‌الطیف رقبای طبیعی را حذف می‌کند و راه را برای رشد بی‌مهار میکروب‌های مقاوم باز می‌کند؛ کولیت کلستریدیوم دیفیسیل و کاندیدیازیس دهانی نمونه‌های مستقیم آن اند.

Antibiotic-associated dysbiosis

بسیاری از عفونت‌های فرصت‌طلب از خود بیمار منشأ می‌گیرند نه از محیط: کاندیدا، اشرشیاکلی و استافیلوکوک اپیدرمیدیس همگی عضو فلور طبیعی‌اند که از سد خود عبور کرده‌اند.

Endogenous infection

پیوند میکروبیوتای مدفوع در عودهای مکرر کلستریدیوم دیفیسیل اثربخشی بالایی نشان داده است؛ منطق آن بازگرداندن اکوسیستم است نه کشتن میکروب.

Fecal microbiota transplantation